×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

اخبار ویژه

امروز : یکشنبه, ۱۴ آذر , ۱۴۰۰  .::.   برابر با : Sunday, 5 December , 2021  .::.  اخبار منتشر شده : 0 خبر
جامع‌ترین اسم از اسماء الهی

یکی از مهم‌ترین اسم از اسماء الهی اسم جلاله «الله» است؛ اولین آیات قرآن کریم نیز با این نام مبارک شروع می‌شود؛ کلمه «اللَّه» جامع‌ترین نام خداوند متعال است، زیرا بررسى نام‌هاى خدا که در قرآن مجید و یا سایر منابع اسلامى آمده است نشان می‌دهد که هر کدام از آن‌ها تنها یک بخش خاص از صفات خداوند متعال را منعکس می‌سازد؛ تنها نامى که اشاره به تمام صفات و کمالات الهى دارد، «الله» است. به تعبیر دیگر جامع صفات جلال و جمال است.

از جمله ادله‌اى که دلالت می‌کند بر این‌که کلمه «اللَّه» اسم خاص خدا است، این است که خداى تعالى به تمامى اسماء حسنایش و همه افعالى که از این اسماء انتزاع می‌شود توصیف شده، ولى با کلمه «اللَّه» توصیف نمی‌شود، مثلا می‌گوییم: «اللَّه» «رحمان» است، «رحیم» است، ولى عکس آن درست نیست، یعنى هرگز گفته نمی‌شود: که «رحمان» «اللَّه» است و نیز می‌گوییم: «رحم اللَّه» ، «علم اللَّه» ، «رزق اللَّه»: خدا رحم کرد، و خدا دانست، و خدا روزى داد؛ ولى هرگز نمی‌گوییم «الرحمن الله: رحمان اللَّه شد».[۱]

به همین دلیل است که اسماء دیگر خداوند به عنوان صفت براى کلمه «اللَّه» به کار می‌روند، ولی «الله» صفت هیچ اسمی قرار نمی‌گیرد؛ به عنوان مثال «غفور»  و «رحیم» به جنبه آمرزش خداوند اشاره می‌کنند: «فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِیمٌ [بقره/ ۲۲۶]». «سمیع» اشاره به آگاهى او از مسموعات، و «علیم» اشاره به آگاهى او از همه چیز است: «فَإِنَّ اللَّهَ سَمِیعٌ عَلِیمٌ [بقره/ ۲۲۷]». «بصیر» علم او به همه دیدنی‌ها را بازگو می‌کند: «وَ اللَّهُ بَصِیرٌ بِما تَعْمَلُون[حجرات/ ۱۸]». «رزاق» به جنبه روزى دادن او به همه موجودات اشاره می‌کند و «ذو القوه» به قدرت او، و «مبین» به استوارى افعال و برنامه‌هاى او: «إِنَّ اللَّهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّهِ الْمَتِینُ [زاریات/ ۵۸]». «خالق» و «بارئ» اشاره به آفرینش او و «مصور» حاکى از صورت‌گریش می‌باشد: «هُوَ اللَّهُ الْخالِقُ الْبارِئُ الْمُصَوِّرُ لَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنى[حشر/ ۲۴]». آرى تنها «اللَّه» است که جامع‌ترین نام خداوند متعال می‌باشد.

یکى از شواهد روشن جامعیت این نام آن است که ابراز ایمان و توحید تنها با جمله «لا اله الا اللَّه» امکان پذیر است، و جملاتی مانند «لا اله الا العلیم» یا «الا الخالق» یا «الا الرازق» و مانند آن، به تنهایى دلیل بر توحید و اسلام نیست، و نیز به همین جهت است که در مذاهب دیگر هنگامى‌که می‌خواهند به معبود مسلمین اشاره کنند «اللَّه» را ذکر می‌کنند، زیرا توصیف خداوند به «اللَّه» مخصوص مسلمانان است.[۲]

اصل «اللَّه»، «ال اله» بوده، که همزه دوم آن در اثر کثرت استعمال حذف شده، و بصورت «اللَّه» در آمده است، و کلمه «اله» از ماده «إله» می‌باشد، که به معناى پرستش است؛ وقتى می‌گویند: «اله الرجل و یاله» معنایش این است که فلانى چیزی را عبادت و پرستش کرد. البته ممکن است از ماده «و ل ه» باشد، که به معناى تحیر و سرگردانى است، و اگر خداى را «اله» گفته‌اند، چون معبود است، و یا به خاطر آن است که عقول بشر در شناسایى او حیران و سرگردان است.

کلمه «اللَّه» در اثر غلبه استعمال، علم شده است برای خداوند متعال، چرا که قبل از نزول قرآن نیز این کلمه بین عرب مشهور بوده است، هم‌چنان که آیه شریفه می‌فرماید: «وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَهُمْ لَیَقُولُنَّ اللَّه[زخزف/۸۷] و اگر از ایشان بپرسى چه کسى ایشان را خلق کرده، هر آینه خواهند گفت: اللَّه».[۳]

در نتیجه: لفظ جلاله «اللَّه» نام خاص خداوند متعال است و دال بر تمام صفات کمالیه است؛ به این معنا که «الله» یعنی ذاتی که جامع جمیع صفات کمالیه بوده و هیچ نقص و کمبودی ندارد.

——————————————-

پی نوشت :

(۱). علامه طباطبایی، المیزان فی تفسیر القرآن، ج‏۱، ص: ۱۸٫
(۲). آیت الله مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج‏۱، ص: ۲۲٫
(۲). المیزان فی تفسیر القرآن، ج‏۱، ص: ۱۸٫

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.
  •