×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

false
true
true
معنای سخن گفتن خداوند متعال

یکی از بحث های بسیار مهمی که در صدر اسلام باعث جنگ های متعدد و خون ریزی های زیادی شد، مساله «سخن گفتن» و کلام خداوند متعال بود. این بحث در زمان خلفای عباسی بسیار مورد توجه قرار گرفت و بعضی آن را صفت ذات دانستند  و مخالفان خود را متهم به کفر کردند و بعضی دیگر آن را از صفات فعل و مخلوق دانستند و مخالفان خود را متهم به کفر کردند؛ به همین خاطر عده زیادی از مسلمانان در این زمان کشته شدند. اهل بیت(علیهم السلام) نیز در برابر این اعمال، شیعیان خود را از ورود به این بحث بر حذر داشتند و از مداخله آنها جلوگیری می کردند.[۱]

برای روشن شدن بحث باید گفت: سخن گفتن خداوند متعال مطلبی است که مورد قبول همه مسلمین بوده و قرآن نیز به آن اشاره کرده است، آن جا که می فرماید: «وَ کَلَّمَ اللَّهُ مُوسى‏ تَکْلِیماً[نساء/ ۱۶۴] و خداوند با موسى سخن گفت». یا این که فرمود: «وَ لَمَّا جاءَ مُوسى‏ لِمِیقاتِنا وَ کَلَّمَهُ رَبُّهُ[اعراف/ ۱۴۳] و هنگامى که موسى به میعادگاه ما آمد و پروردگارش با او سخن گفت». در این آیات و مشابه آنها بیان شده که خداوند متعال مستقیما با حضرت موسی(علیه السلام) و دیگر پیامبران خود سخن گفته است.

اما معنای این سخن گفتن چیست؟ در پاسخ باید گفت: خداوند متعال چون جسم ندارد، قطعا مثل انسان نیست که با استفاده از تارهای صوتی و حنجره و امثال آن صحبت کند، این موارد ابزار جسم هستند؛ خداوند متعال چون موجودی مادی و جسمانی نیست، بدون این ابزار سخن گفته است و در واقع سخن گفتن او با خلق صوت بوده است. یعنی چون صوت هم مانند دیگر اجسام عالم، جسمانی بوده و مادی است، خداوند متعال هنگام سخن گفتن با پیامبران خود، صوت را خلق می کند تا آنان بشنوند. امیر المومنین(علیه السلام) نیز در این باره می فرماید: «حرف می زند نه با زبان و کام و دهان، می شنود نه با سوراخ های گوش و عضو شنوایی».[۲]

——————————————

پی‌نوشت
[۱]. الإلهیات على هدى الکتاب و السنه و العقل، ج‏۱، ص: ۲۰۶٫
[۲]. نهج البلاغه، خطبه ۱۸۶٫

false
false
false
false

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


true