×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

اخبار ویژه

امروز : سه شنبه, ۲۱ مرداد , ۱۳۹۹  .::.   برابر با : Tuesday, 11 August , 2020  .::.  اخبار منتشر شده : 0 خبر
نقش انبیای الهی در تربیت انسان‌ها

اختصاصی ارجانیوز

نویسنده: حجت الاسلام محمد فرضی پور

یکی از سوالاتی که برای بشر به وجود می‌آید این است به راستی هدف از خلقت چه بود و خداوند متعال، انسان‌ها را برای چه چیزی خلق کرد و انسان در این زندگی چه هدفی را باید در پیش گیرد؟ در پاسخ باید گفت: تا زمانی‌که ارتباط انسان با خداوند متعال قطع باشد، هرگز نمی‌توان فهمید هدف از خلقت چه بوده است. لذا خداوند متعال برای حل این مشکل، شخصی را از جانب خود فرستاد تا انسان را راهنمایی کرده و دستوراتش را به او برساند و به انسان بگوید هدف خداوند متعال از خلقت چه بوده است.

بنابراین عقل حکم می‌کند که حتی اگر انسان، تنها باشد و جامعه هم تشکیل ندهد؛ خداوند متعال برای راهنمایی او، لازم است پیامبری بفرستد تا او را هدایت کرده و از گمراهی نجات دهد؛ قرآن کریم موارد زیر را به عنوان هدف خداوند متعال از ارسال انبیای خود به سوی مردم بیان می‌کند:

۱) دعوت به یکتاپرستی و مبارزه با شرک و بت‌پرستی؛ قرآن در این باره می‌فرماید: «وَ لَقَدْ بَعَثْنا فِی کُلِّ أُمَّهٍ رَسُولاً أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ اجْتَنِبُوا الطَّاغُوت[نحل/ ۳۶] ما در هر امّتى رسولى را مبعوث کردیم تا خداى یکتا را بپرستید و از طاغوت اجتناب کنید».

۲) تعلیم و تربیت؛ قرآن کریم در این رابطه می‌فرماید: «لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَى الْمُؤْمِنِینَ إِذْ بَعَثَ فِیهِمْ رَسُولاً مِنْ أَنْفُسِهِمْ یَتْلُوا عَلَیْهِمْ آیاتِهِ وَ یُزَکِّیهِمْ وَ یُعَلِّمُهُمُ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَهَ [آل عمران/۱۶۴] خداوند بر مؤمنان منّت گذاشت (نعمت بزرگى بخشید) هنگامی‌که در میان آن‌ها پیامبرى از جنس خودشان برانگیخت که آیات او را بر آن‌ها بخواند و کتاب و حکمت به آن‌ها بیاموزد».

۳) پیامبران حجت خدا بر بشر هستند؛ قرآن در این باره می‌فرماید: «رُسُلاً مُبَشِّرِینَ وَ مُنْذِرِینَ لِئَلاَّ یَکُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّهِ حُجَّهٌ بَعْدَ الرُّسُلِ وَ کانَ اللَّهُ عَزِیزاً حَکِیماً [نساء/۱۶۵] پیامبرانى که بشارت‌دهنده و بیم‌دهنده بودند، تا براى مردم بعد از این پیامبران، بر خدا حجتى باقى نماند (و بر همه اتمام حجت شود) و خداوند توانا و حکیم است».

حضرت امیرالمومنین(علیه‌السلام) نیز در حدیثی نورانی، موارد زیر را به عنوان هدف آمدن پیامبران الهی بر شمردند:

۱) تجدید میثاق فطری میان انسان و خداوند متعال.
۲) یادآوری نعمت‎های الهی بر بشر.
۳) تبلیغ احکام الهی و احتجاج بر آدمیان.
۴) شکوفا کردن عقول بشر.
۵) نشان دادن نشانه‌های قدرت الهی در جهان آفرینش به آنان.
۶) اتمام حجت بر بشر.[۱]

امام صادق (علیه السلام) نیز در این رابطه فرمودند: «باید خداوند متعال سفیرانی داشته باشد که آن‌چه خیر و صلاح بشر را برآورده می‌کند را به آنان بیاموزند و آنان، پیامبران الهی‌اند».[۲]

بنابراین نقش انبیاء در زندگی بشر تنها به جامعه ختم نمی‌شود، تا برخی کوتاه‌نظر یا مغرض اشکال کنند که وجود انبیاء در زمانی‌که بشر، جامعه تشکیل نداده بود، سودی نداشته و نیازی به آمدن آنها نبوده است؛ زیرا انسان در حالت تنهایی نیز، به تفکر، پرستش، هدایت، تعلیم و تربیت نیاز دارد، دستورات الهی را باید اجرا کند تا بتواند سعادت دنیا و آخرت را به دست آورد و این کار نیز تنها از انبیاء الهی ساخته است و هیچ شخص دیگری نمی‌تواند آن‌را انجام دهد.

بنابراین مهم‌ترین خدمت انبیاء عظام به بشریت، هدایت و آگاه کردن انسان بوده است؛ و این‌که انسان را از حالت حیوان بودن و حیوان‌وار زندگی کردن نجات دهند؛ چرا که حیوانات جز به مسائل مادی و خورد و خوراک فکر نمی‌کنند و اگر انسانیت و حالت معنوی را از انسان بگیریم، او نیز مانند دیگر حیوانات خواهد بود.

البته این نکته هم لازم است گفته شود که تعلیمات انبیاء برای انسان‌های اولیه، در حد فهم و درک آن‌ها بوده است و هرگز فراتر از ظرفیت آنان، دستوری را بیان نکرده‌اند؛ امام صادق(علیه‌السلام) در این باره فرمودند: «هیچ‌گاه پیامبران با مردم با عمق عقل خویش سخن نگفتند؛ سپس فرمودند: پیغمبر اکرم(صلی‌الله‌علیه‌وآله) فرمودند: «ما گروه پیغمبران ماموریم با مردم به اندازه عقل و فهم خودشان سخن بگوییم».[۳]

در نتیجه: وجود انبیاء الهی در همه دوران‌ها و حتی برای دوران غارنشینی بشر لازم و ضروری است، چرا که آنان چون تعلیم یافته خداوند متعال بودند، می‌توانستند مردم را تعلیم داده و تربیت کنند؛ البته تعلیم و تربیت و دستوراتی را که توسط آن‌ها ارائه می‌شد، متناسب با درک و فهم همان مردم بود و هرگز بیشتر از ظرفیت آنان چیزی را بیان نمی‌کردند؛ لذا دین آن‌ها، بسیار ابتدایی و کم بوده است و ممکن است در چند دستور ساده خلاصه شده باشد.

———————————

پی‌نوشت
[۱]. نهج‌البلاغه، خطبه اول.
[۲]. الکافی، ج‏۱، ص ۱۶۸٫
[۳]. همان، ج۱، ص۲۳٫

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.
  •