×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

false
true
true
پس از مرگ چه اتّفاقی می‌افتد؟

اختصاصی ارجانیوز

نویسنده: حجه الاسلام محمد فرضی پور

یکی از اعتقادات جمیع مسلمین این است که شب اول قبر دو ملک از ملائکه الهی سراغ او آمده و از عقاید و اعمال کلی او سوال می‌پرسند؛ شیعه نیز به تبع ائمه اطهار(علیهم‌السلام) همین اعتقاد را دارد و معتقد است اگر انسان، مومن باشد و دارای اعمال صالح، آن دو ملک بسیار زیبا بوده و اصلاً ترسی ندارند و همان شب به انسان بشارت بهشت را داده و انسان را از خوف و ترس نجات می‌دهند. امّا اگر انسان، کافر باشد یا دارای گناهان کبیره زیاد و اهل طغیان و بندگی شیطان، دو ملکی که از او سوال می‌پرسند بسیار وحشت‌ناک بوده و به او وعده جهنّم و عذاب الهی داده و او را در وحشت و ترس رها خواهند کرد.[۱]

در این رابطه احادیث بسیاری از ائمه اطهار(علیهم‌السلام) رسیده است؛ ما در این‎جا تنها به بیان یک روایت از حضرت امیرالمومنین(علیه‌السلام) که جامع بسیاری از آن‌هاست بسنده می‌کنیم و مطالعه مابقی روایات را به خواننده محترم واگذار می‌کنیم:

حضرت أمیر المؤمنین(علیه‌السّلام) در حدیثی نورانی به شرح وقایع پس از مرگ پرداخته و می‌فرمایند: «وقتى که فرزند آدم می‌خواهد از دنیا برود و آخرین روز از روزهاى دنیاى او و اولین روز از روزهاى آخرت اوست، سه چیز براى او به صورت مثالیه خود مجسم می‌گردد؛ مال او، فرزندان او، و عمل او.

پس به مالش رو کرده و می‌گوید: سوگند به خدا که من براى جمع آورى تو، بسیار حریص بودم و نسبت به از دست دادن تو بسیار بخیل؛ در این هنگام تنگ‌دستى و بی‌چارگى من، از دست تو براى من، چه بر می‌آید؟ مال در جواب می‌گوید: فقط می‌توانی کفن خود را از من تهیه کنی.

 سپس به سوى فرزندان خود نظر کرده و می‌گوید: سوگند به خدا که من شما را بسیار دوست می‌داشتم و در هر حال، حامی شما بودم و شما را از هر گونه گزندی محافظت می‌کردم؛ اکنون در این موقع خطیر، از دست شما براى من چه کارى ساخته است؟ آن‌ها در پاسخ می‌گویند: ما تو را به سوى قبرت می‌بریم و در میان خاک پنهان می‌کنیم.

سپس به سوى أعمال صالحه و حسناتى که انجام داده نظر کرده و می‌گوید: من نسبت به بجا آوردن شما بسیار بى رغبت بودم و شما براى من بسیار سنگین بودید؛ امروز از شما براى نجات من چه کارى ساخته است؟ عمل صالح در پاسخ می‌گوید: من در میان قبر رفیق تو و قرین تو هستم و در روز حشر از تو دور نمی‌شوم تا من و تو در پیشگاه حضرت پروردگار حاضر شویم.

اگر او مطیع و ولی خدا باشد:

حال اگر آن شخصى که در حال احتضار و سکرات مرگ است، مطیع و ولى خدا باشد، کسى به نزد او می‌آید که از تمام مردم بویش معطرتر و چهره‌اش زیباتر و لباسش فاخرتر است و به او می‌گوید: بشارت باد بر تو، به نسیم‏‌هاى جان‌فزا که از جانب خدا می‌وزد و گل‌هاى خوشبو و بهشت پر نعمت؛ وارد شدى به عافیت، قدمت مبارک باد، خوش آمدى! بنده خدا می‌گوید: تو کیستى؟ او در پاسخ می‌گوید: من عمل نیکوى تو هستم که از بهشت به سوی تو می‌آیم.

شخص مرده، می‌شناسد کسى را که او را غسل می‌دهد و قسم می‌دهد افرادى را که جنازه او را حمل می‌کنند که به سرعت ببرند و زودتر به خاک بسپارند. وقتى که او را در قبرش می‌گذارند، دو ملک به نزد او می‌آیند و آن دو، دو فرشته بازپرسى و بازجویى کننده از عقاید و کردار او هستند و به طورى به سمت او نزدیک می‌شوند که موهاى بلند خود را به زمین می‌کشند و زمین را با دندان‏‌هاى نیشِ خود می‌کَنند و شخم می‌زنند و صداى آن‌ها چنان مهیب و زننده است که گویى صداى غرش تند و شدید آسمان است و چشمان آنان چنان وحشت‌انگیز و هول‌ناک است که گویى مانند برقِ زننده ابرهاى سیاه آسمان است.

آن دو می‌پرسند: پروردگار تو کیست؟ و پیغمبر تو کیست؟ و دین تو چیست؟ و امام تو کیست؟ او در جواب می‌گوید: پروردگار من «الله» است خدایى واحد، و محمد(صلی‌الله‌علیه‌وآله) پیامبر من است و دین من «اسلام» است و على بن أبى طالب و ائمه (صلوات‌الله‌علیهم) امامان من هستند.

آن‌ها می‌گویند: خداوند ثابت بدارد تو را به آن‌چه موجب خشنودى و محبت توست؛ و این گفتار آنان، گفتار خداست که می‌فرماید: «یُثَبِّتُ اللَّهُ الَّذینَ آمَنُوا بِالْقَوْلِ الثَّابِتِ فِی الْحَیاهِ الدُّنْیا وَ فِی الْآخِرَه [ابراهیم/۲۷] ثابت و برقرار می‌دارد خداوند کسانى را که ایمان آورده‌‏اند به گفتار ثابت در دنیا و آخرت».

پس تا جایى که شعاع چشم او برسد و نور دیدگان او به آن‌جا راه یابد، قبر او را توسعه می‌دهند. و درى را از بهشت به روى او باز می‌کنند؛ و به او می‌گویند: به خوابِ خوش بخواب، با چشم‏‌هاى تازه و خنک و شادمان؛ بخواب مانند خوابِ جوان سالم برومند متنعم؛ و این گفتار آنان، گفتار خداست که می‌فرماید: «أَصْحابُ الْجَنَّهِ یَوْمَئِذٍ خَیْرٌ مُسْتَقَرًّا وَ أَحْسَنُ مَقِیلا [فرقان/۲۴] بهشتیان در آن‏ هنگام بهترین جایگاه و بهترین استراحت‌گاه و خواب‌گاه را خواهند داشت».

اگر از دشمنان خدا باشد:

و اگر آن شخص تازه مرده، از دشمنان خدا باشد، کسى به نزد او می‌آید که از تمام مردم لباسش زننده‌تر و زشت‌تر و بوى بدنش از همه متعفن‌تر است؛ و به او می‌گوید: بشارت باد تو را، به آشامیدنی‌هایى که چون فلز گداخته پر حرارت است و به نزدیک شدن و مَس کردن آتش دوزخ. و او نیز کسى را که او را غسل می‌دهد می‌شناسد، و افرادى را که جنازه او را می‌برند، سوگند می‌دهد که قدرى نگه‌دارند و از بردن خوددارى کنند.

پس چون در قبرش وارد گردد، آن دو فرشته سوال کننده می‌آیند و بندهاى کفن او را می‌گشایند، سپس به او می‌گویند: پروردگار تو کیست؟ پیغمبر تو کیست؟ دین تو چیست؟ او در جواب می‌گوید: نمی‌دانم. آنان می‌گویند: ندانستى و در راه هدایت قدم ننهادى؟ و چنان با گرزِ گران ضربه‏‌اى به او می‌زنند که تمام جنبندگان غیر از جن و انس از آن ضربه می‌ترسند. سپس خداوند درى از جهنم به روى او باز می‌کند و آن دو ملک به او می‌گویند: بخواب به بدترین حالت و آن قبر به اندازه‏‌اى براى او تنگ است و داراى فشار، که مغز سر او از میان ناخن‏‌ها و گوشت‌هایش خارج می‌شود، در این حال، نیز مارهاى زمین و عقرب‏‌هاى زمین بر او دست یابند و سایر گزندگان بر او چیره شوند و پیوسته او را بگزند، تا وقتی‌که خدا او را از قبر خارج کرده و براى حساب و کتاب در صحراى قیامت محشور و مبعوث گرداند و او دائماً تمنا می‌کند که زودتر قیامت بر پا گردد و از شدت گرفتارى، خیال می‌کند که با بر پا شدن قیامت عذاب او تخفیف خواهد یافت».[۲]

———————————————

پی‌نوشت
[۱]. معاد شناسى، ج‏۲، ص: ۱۸۵٫
[۲]. «کافى» جلد ۳، ص ۲۳۱٫

false
false
false
false

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


true