×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

false
true
true
در قیامت، جسم هم زنده می‌شود!

اختصاصی ارجانیوز
نویسنده: حجه الاسلام محمد فرضی پور

اگر به روایاتی که در زمینه حشر و نشر وارد شده است دقت کنیم، خواهیم دید بسیاری از این روایات به معاد جسمانی و زنده شدن جسمی که در دنیا بوده است، تصریح دارند و به این معنا هستند که جسمی را که در قبر می‌گذاریم دوباره زنده می‌شود. در این‌جا تنها به دو مورد از این روایات اشاره می‌کنیم:

۱) امام جعفر صادق(علیه‌السلام) فرمودند: «چون خداوند متعال اراده می‌کند مردم را براى قیامت محشور کند، چهل شبانه روز آسمان بر زمین باران می‌بارد؛ در این‌صورت، اجزاء و اعضاءِ بدن‌ها به هم می‌پیوندد و گوشت بر روى آن‌ها می‌روید».[۱]

۲) آن حضرت در حدیث دیگری فرمودند: «جبرئیل نزد رسول الله(صلی‌الله‌علیه‌وآله) آمد و آن حضرت را با خود به قبرستان «بقیع» برد، آنان به قبرى رسیدند، جبرئیل صاحب آن قبر را صدا زد و گفت: برخیز به اذن خدا، مردى از میان قبر برخاست که تمام موهاى سر و صورتش سفید بود، و با دست خود خاک را از صورتش پاک می‌کرد و می‌گفت: «الْحَمْدُ لِلَّهِ وَ اللَهُ أَکْبَر». جبرائیل به او گفت: برگرد در میان قبر به اذن خدا.
سپس با رسول خدا(صلی‌الله‌علیه‌وآله) حرکت کردند تا به قبر دیگرى رسیدند، جبرئیل به‏ صاحب آن قبر گفت: برخیز به اذن خدا، پس مردى از میان قبر برخاست که چهره و سیمایش سیاه بود و می‌گفت: «یَا حَسْرَتَاه یَا ثُبُورَاه: اى واى بر من حسرت زده، واى بر من هلاک شده». جبرئیل به او گفت: برگرد به حال اولیه خود به اذن خدا.
پس از آن به رسول خدا(صلی‌الله‌علیه‌وآله) گفت: اى محمد(صلی‌الله‌علیه‌وآله) این‌طور مردگان در روز بازپسین مبعوث می‌گردند، مؤمنان با آن گفتار و کفار با چنین گفتار و وضعیتى».[۲]

البته معناى این دو حدیث شریف، این نیست که بارانی از آسمان می‌بارد و به سبب آن مردگان حیات می‌گیرند، مانند همین بارانى است که ما مشاهده می‌کنیم و به واسطه آن زمین سر سبز و خرم می‌گردد. بلکه باید گفت: باریدن باران، از باب تمثیل است؛ یعنى همان‌طوری‌که باران زمین را زنده می‌کند، همین‌طور یک بارانى وجود دارد که موجب حیات مردگان می‌شود؛ زمینی که خشک شده و هیچ آثار حیاتی را ندارد را زنده می‌کند.
اگر کسى از سابقه طراوت درخت‌ها و ریزش آبشارها و سر سبزى بستان‌هایش خبر نداشته باشد، اصلًا باور نمی‌کند که این زمین دوباره زنده شود و این درخت‌هاى کهن که به صورت کنده‏‌هاى هیزم در آمده است، دوباره سبز و خرم گردند، ولى می‌بینیم خداوند بارانى از آسمان می‌فرستد و موجب زندگى و حیات و دمیدن روح نوینى در شریان‌هاى زمین می‌گردد. در آن مورد نیز چنین است، آن باران، به مردگان حیات می‌بخشد و چون بر استخوان‌ها و اعضاء و اجزاء درهم آن‌ها می‌رسد، همه را زنده کرده و زندگى جدید می‌بخشد.

در واقع این باران، اسمى از حضرت پروردگار است که به واسطه آن زمین مرده را زنده می‌کند؛ و آن «مُحْیى الارْضَ بَعْدَ مَوْتِها» است و در آن باران، اسم دیگرى از خداوند موجود است که به واسطه آن، ابدان مردگان و جسدهای متفرق شده آنان را زنده کرده و زندگى می‌بخشد و آن اسم «مُحْیى الامْواتِ بَعْدَ مَوْتِها وَ باعِثُ الْمَوْتَى بَعْدَ أنْ کانوا فى الْقُبور» است.
این عمل، مانند آفرینش سایر موجودات است، بین آن‌ها هیچ تفاوتى وجود ندارد و نباید شگرف و عجیب به نظر آید.[۳]

——————————–

پی‌نوشت
[۱]. امالی شیخ صدوق، ص۱۷۷٫
[۲]. تفسیرالقمی، ج ۲، ص ۲۵۳٫
[۳]. معاد شناسى، ج‏۶، ص۴۳٫

false
false
false
false

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


true