×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

false
true
true
در قیامت، از همه سوال می‌شود

اختصاصی ارجانیوز
نویسنده: حجه الاسلام محمد فرضی پور

یکی از اعتقادات مسلم و قطعی اسلام و تمام ادیان موجود در دنیا، وجود قیامت و سوال و جواب نسبت به اعمال انسان در دنیا است؛ در این سوال و جواب، هیچ کس استثنا نشده است و تمامی افرادی که نعمت حیات پیدا کنند، نسبت به رفتار خود در دنیا مورد سوال قرار گرفته و بر مبنای آن، داخل بهشت یا جهنم می‎گردند.

در این رابطه حتی انبیای الهی نیز استثنا نشده‌اند و طبق روایاتی که از معصومین(علیهم‌السلام) به ما رسیده است در روز قیامت، خداوند متعال ابتدا به حساب جمیع انبیاء خود رسیدگی می‌کند، سپس سراغ دیگر مردمان آمده و آن‌ها را نیز مورد بازخواست قرار می‌دهد.

برای طولانی نشدن مطلب، تنها به ذکر یک روایت اکتفا می‌کنیم: امام باقر(علیه‌السلام) فرمودند: «اولین کسى از اولاد آدم که براى سوال و جواب خوانده می‌شود، حضرت محمد بن ‌عبدالله‌(صلی‌الله‌علیه‌وآله) است، خداوند آن‌قدر او را به خود نزدیک می‌کند، که در آن روز، هیچ‌یک از مخلوقات خدا، آن نزدیکى به خدا را ندارند.[البته منظور قرب معنوی است، نه مکانی] در آن حال، خداوند متعال می‌فرماید: اى محمد، آیا جبرئیل آن‌چه را که من به سوى تو وحى کردم و به واسطه او به سوى تو فرستادم از کتاب و حکمت و علم خودم، به تو تبلیغ کرد؟ رسول خدا(الله‌صلی‌الله‌علیه‌وآله) عرضه می‌دارد: آرى اى پروردگار من، جبرئیل به من تمام آن‌چه را که به او وحى نموده بودى را ابلاغ کرد و آن چه از کتاب و حکمت و علم را که بیان فرموده بودید را به من وحى نمود.

در این هنگام، خداوند متعال به نبی خود(صلی‌الله‌علیه‌وآله) می‌فرماید: آیا تو آن‌چه را که جبرئیل از کتاب و حکمت و علم من به تو رسانید، به امّت خود ابلاغ نمودی؟ رسول الله(صلی‌الله‌علیه‌وآله) می‌گوید: آرى اى پروردگار من، تبلیغ کردم و در راه تو مجاهده نمودم.
خداوند متعال می‌فرماید: کیست که به نفع شهادت دهد؟ پبامبر اکرم(صلی‌الله‌علیه‌وآله) می‌گوید: اى پروردگار من، تو شاهد هستى، فرشتگان تو و ابرار از امّت من شاهدند «وَ کَفَى بِکَ شَهِیدًا».

در این حال، خداوند متعال ملائکه را می‌خواند و آنان جملگى گواهى می‌دهند که محمد(صلی‌الله‌علیه‌وآله) رسالت خود را ابلاغ نموده است، سپس امّت اسلام را فرا می‌خواند و از آنان سوال می‌کند که آیا محمد(صلی‌الله‌علیه‌وآله) رسالت من‌را به شما ابلاغ کرد؟ امّت محمد(صلی‌الله‌علیه‌وآله) همگى گواهى می‌دهند که ایشان، رسالت و حکمت و علم را تبلیغ کرد.

سپس خداوند تبارک و تعالى به محمد(صلی‌الله‌علیه‌وآله) می‌فرماید: آیا تو بعد از خودت در میان امّتت، خلیفه‌اى معین کردى که در میان آن‌ها که حکمت و علم را بر پا کند و کتاب من‌را براى آنان تفسیر نماید و آن‌چه در آن اختلاف دارند بیان کند و روشن سازد و آن خلیفه و قائم به امر، بعد از تو حجت و خلیفه من در روى زمین باشد؟

محمد(صلی‌الله‌علیه‌وآله) می‌گوید: آرى اى پروردگار من، من على بن أبی‌طالب(علیه‌السلام) که برادر، وزیر، وصى و بهترین فرد امّت من بود را در میان امّت به عنوان جانشین و خلیفه تعیین کردم و در حال حیات خود، او را به عنوان شاخص و میزان نصب کردم و آنان را به طاعت و فرمان‌بردارى از او دعوت کردم و او را خلیفه بر امّتم و امامى قرار دادم که امّت من پس از من به او اقتدا کنند.

سپس على بن أبی‌طالب(علیه‌السلام) را فرا می‌خواند و می‌فرماید: اى على، آیا محمد(صلی‌الله‌علیه‌وآله) تو را وصى خود قرار داد و تو را در امّت خود، به عنوان خلیفه و جانشین معین کرد؟ و تو را میزان و شاخص و عَلَم امت خود، در زمان حیات خودش قرار داد؟ و آیا تو بعد از او براى مقام خود به پا خاستى؟ على(علیه‌السلام) عرضه می‌دارد: آرى اى پروردگار من، محمد(صلی‌الله‌علیه‌وآله) به من وصیت کرد و من‌را در امّت خود، قائم مقام نمود و به عنوان شاخص و عَلَم در زمان حیات خود منصوب کرد! امّا بعد از آن‌که روح او را به سوى خود قبض کردى، امّت او، با من از در انکار در آمدند و با من به حیله و مکر رفتار کردند و من‌را مورد قهر و غلبه خود، قرار داده استضعاف کردند و نزدیک بود که من‌را به قتل برسانند و مقدم داشتند کسى را که تو موخر داشتى و موخر داشتند کسى را که تو مقدم داشتى؟ و گفتار من‌را نشنیدند و امر من‌را اطاعت نکردند.

سپس خداوند(عزوجل) می‌فرماید: آیا تو پس از خودت، جانشین و حجّتى برای مردم معین کردى تا بندگان من‌را به سوى دین من و به راه من دعوت کند؟ او می‌گوید: آرى اى پروردگار من، من حسن(علیه‌السلام) را در میان آنان به عنوان جانشین تعیین کردم؛ پس حسن بن على(علیه‌السلام) را فرا می‌خواند و از او سوال می‌کند آن‌چه از پدرش سوال شد. سپس هر امامى را یک به یک فرا می‌خواند و آنان حجّت‏‌هاى خود را اقامه می‌کنند و خداوند متعال، عذر آنان را می‌پذیرد و حجت آن‌ها را نافذ می‌داند. پس از آن، خداوند می‌فرماید: «هذا یَوْمُ یَنْفَعُ الصَّادِقِینَ صِدْقُهُم».[۱]

—————————–
پی‌نوشت
[۱]. تفسیرالقمی، ج ۱، ص ۱۹۱٫

false
false
false
false

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


true