×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

false
true
true
شفاعت معصومین، هرگز شامل این افراد نمی‌شود

اختصاصی ارجانیوز
نویسنده: حجه الاسلام محمد فرضی پور

یکی از اعتقادات بر حق و قطعی دین مبین اسلام، وجود شفاعت در روز قیامت است؛ شفاعت پیامبر عظیم الشان اسلام(صلی‌الله‌علیه‌وآله) برای گنه‌کاران امّت، مورد اتفاق جمیع فرق اسلامی بوده و ما در این‌ مطلب مستندات این مطلب را ذکر کردیم.
هم‌چنین شیعه معتقد است ائمه اطهار و حضرت زهرا(صلوات‌الله‌علیهم‌اجمعین) نیز دارای مقام شفاعت هستند و گنه‌کاران امّت اسلامی را شفاعت کرده و با خود به بهشت می‌برند.

امّا طبق همین روایات، برخی از شیعیان و مسلمانان، مورد شفاعت قرار نمی‌گیرند، ما به خاطر طولانی‌ نشدن بحث، تنها یک روایات را در این باب ذکر می‌کنیم:
«ابن أبى عُمَیر» از امام کاظم(علیه‌السلام)‏ نقل می‌کند که حضرت فرمودند: «خداوند متعال کسى را به طور جاویدان در آتش نگه نمى‌‏دارد، مگر اهل کفر و إنکار و شرک و ضلالت را».
من خدمت حضرت عرض کردم: اى پسر رسول خدا، پس شفاعت براى چه طایفه‌اى از گناه‌کاران است؟ حضرت فرمود: پدرم از پدرانش از امیرالمومنین(علیهم‌السلام) نقل کرد که حضرت فرمود: از رسول خدا(صلی‌الله‌علیه‌وآله) شنیدم که مى‏‌فرمود: «شفاعت من براى مرتکبین‏ گناهان کبیره از امّت من است؛ و امّا نیکوکاران از این امّت، براى آنان هیچ‌گونه مؤاخذه‌اى نیست».
من گفتم: اى پسر رسول خدا، چگونه شفاعت براى مرتکبین معاصى کبیره است؟ در حالی‌که خداوند متعال مى‏‌فرماید: «وَ لا یَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضى‏ وَ هُمْ مِنْ خَشْیَتِهِ مُشْفِقُون؛[انبیاء/ ۲۱] شفاعت نمى‏‌کنند مگر براى آن که پسندیده باشد؛ و ایشان از خشیت خدا در ترس باشند» و کسى که مرتکب گناه کبیره شود، پسندیده نیست.
حضرت فرمود: «اى أبا احمد، هیچ مومنى، گناهى انجام نمى‏‌دهد، مگر آن‌که از آن گناه راضی نیست و براى آن نادم و پشیمان مى‏‌شود؛ و رسول خدا(صلی‌الله‌علیه‌وآله) فرموده است: «همان ندامت، توبه است» و نیز فرموده است: «کسى که کار خیر، او را خوشحال کند و کار بد، او را ناراحت، او مؤمن است». بنابراین کسى که گناهى مرتکب شود و از آن گناه، پشیمان نشود، اصلاً مومن نیست و شفاعتی براى او وجود ندارد، او ظالم است و خدا مى‏‌فرماید: «ما لِلظَّالِمِینَ مِنْ حَمِیمٍ وَ لا شَفِیعٍ یُطاع؛[غافر/ ۱۸] براى ظالمان هیچ دوست شفیق و مهربانى، و هیچ شفیع پذیرفته شده‌اى وجود ندارد‏».
من گفتم: اى پسر رسول خدا، چرا کسى که از گناه خود، پشیمان نشود مومن نیست؟ حضرت فرمود: «اى أبا احمد، هیچ کس نیست که مرتکب گناه کبیره‌اى شود و بداند که به پاداش آن عذاب مى‏‌شود، مگر آن‌که بر آن‌چه انجام داده است، پشیمان مى‏‌شود و چون پشیمان و نادم شد، توبه کرده است و در این صورت، مستحق شفاعت مى‏‌باشد و اگر پشیمان و نادم نشد، بر آن گناه مُصِرّ است و مصرّ بر گناه آمرزیده نمى‏‌شود، چون به عذاب و پاداش عملى که انجام داده است ایمان نیاورده است. و اگر به عقوبت و پاداش، مؤمن باشد، حتماً پشیمان مى‏‌شود و رسول خدا(صلی‌الله‌علیه‌وآله) فرموده است: «در صورت استغفار و توبه، هیچ گناه کبیره‌اى باقى نمى‏‌ماند؛ و در صورت اصرار برگناه، هیچ گناه صغیره‌اى، صغیره نیست».

و اما گفتار خداوند که فرموده: «وَ لا یَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضى‏» مراد آن است که دینش مورد رضایت و پسندیده باشد؛ و دین عبارتست از إقرار به پاداش نیکى‏‌ها و زشتی‌ها؛ و کسى که خداوند دین او را بپسندد، بر گناهى که نموده است پشیمان مى‌‏شود؛ چون به عاقبت و پاداش آن در روز قیامت معرفت پیدا کرده است.[۱]

از این روایت استفاده می‌شود ایمان در قلب کسی که نسبت به انجام گناهان کبیره هیچ باکی ندارد و بدون هیچ ترسی آن‌ها را انجام می‌دهد و هرگز از آن‌ها پشیمان نشده و توبه نمی‌کند و در برخی موارد خواهان گناهان بیشتری است، رسوخ نکرده است و شفاعت شامل حال او نمی‌شود. پس برای این‌که مورد شفاعت واقع شویم، باید به سرعت از گناهان خود توبه کرده و از انجام آن‌ها پشیمان شویم.

———————————-
پی‌نوشت
[۱]. توحید صدوق، ص ۴۰۷ و ۴۰۸.

false
false
false
false

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


true