×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

false
true
true
دلالت آیه «ولایت» بر امامت بلافصل امیر مومنان

اختصاصی ارجانیوز
نویسنده: حجه الاسلام محمد فرضی پور

یکی از آیاتی که شیعه به وسیله آن بر امامت بلافصل آقا امیرالمومنین(علیه‌السلام) استناد می‌کند، آیه ۵۵ سوره مائه است که به آیه «ولایت» معروف است؛ خداوند متعال در این آیه می‌فرماید: «إِنَّما وَلِیُّکُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِینَ آمَنُوا الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلاهَ وَ یُؤْتُونَ الزَّکاهَ وَ هُمْ راکِعُون: سرپرست و رهبر شما تنها خدا است، و پیامبر او، و آن‌ها که ایمان آورده‌‏اند و نماز را بر پا مى‏‌دارند و در حال رکوع زکات مى‌‏پردازند». ما در این مطلب از منابع شیعه و اهل سنت بیان کردیم که شان‌النزول آیه زمانی بوده است که امیرالمومنین(علیه‌السلام) در حال رکوع نمازش انگشتر خود را به فقیر داد.

بنابراین این آیه در شأن حضرت و زمانی نازل شد که آقا امیرالمومنین(علیه‌السلام) انگشتر خود را هنگام نماز و در رکوع، به سائل داد؛ امّا این آیه چگونه ولایت و امامت بلافصل حضرت، بعد از نبی مکرم اسلام(صلی‌الله‌علیه‌وآله) را اثبات می‌کند؟ در این‌جا به این سوال پاسخ خواهیم داد.

امّا استدلال به آیه:

این آیه با کلمه «انما» که در لغت عرب به معنى انحصار مى‌‏آید، شروع شده و مى‏‌گوید: «ولى و سرپرست و متصرّف در امور شما تنها سه نفر هستند: خدا و پیامبر و کسانی‌که ایمان آورده‌‏اند، و نماز را برپا مى‏‌دارند و در حال رکوع زکات مى‏‌دهند».

بدون شک، رکوع در این آیه به معنى رکوع نماز است، نه به معنى خضوع؛ زیرا در عرف شرع و اصطلاح قرآن، هنگامی‌که رکوع گفته مى‌‏شود، به همان معنى معروف آن یعنى رکوع نماز است، هم‌چنین در هیچ مورد در قرآن نداریم که تعبیر شده باشد زکات را با خضوع بدهید، بلکه باید با اخلاص نیت و عدم منّت داد.

هم‌چنین بدون شک، کلمه «ولى» در آیه به معنى دوست و یا ناصر و یاور نیست؛ زیرا «ولایت» به معنى دوستى و یارى کردن مخصوص کسانى نیست که نماز مى‏‌خوانند، و در حال رکوع زکات مى‏‌دهند، بلکه یک حکم عمومى است که همه مسلمانان را در بر مى‏‌گیرد، همه مسلمین باید یکدیگر را دوست داشته باشند و یارى کنند، حتّى کسانی‌که زکات بر آن‌ها واجب نیست، و اصولاً چیزى ندارند که زکات بدهند، تا چه رسد به این‌که بخواهند در حال رکوع زکاتى بپردازند، آن‌ها هم باید دوست و یار و یاور یکدیگر باشند. از این‌جا روشن مى‏‌شود که منظور از «ولى» در آیه فوق، ولایت به معنى سرپرستى و تصرف و رهبرى مادى و معنوى است، بخصوص این‌که این ولایت در ردیف ولایت پیامبر(صلی‌الله‌علیه‌وآله) و ولایت خدا قرار گرفته و هر سه با یک جمله بیان شده است.

نظر شیعه این است که این آیه بیان می‌کند، ولی و سرپرست شما تنها خداست و رسول او و کسی که در زکوع نمازش زکات داد، که کسی جز امیرالمومنین(علیهالسلام) نبوده است. به این ترتیب، این آیه از آیاتى است که به عنوان یک نص قرآنى، دلالت بر ولایت و امامت على بن ابی‌طالب(علیه‌السلام) دارد.[۱]

تمام تلاش اهل سنت در مورد این آیه این است که بگویند، ولایت در آیه، به معنای سرپرستی و رهبری نیست، و به معنای دوست داشتن و نصرت است؛ و همان‌طور که در بالا اشاره شد، این تفسیر با ظاهر آیه سازگاری ندارد؛ زیرا آیه با «انما» شروع شده که دال بر حصر است، یعنی تنها و تنها ولی شما این افرادند.

حال قضاوت را به عقل‌های سلیم و بدون تعصب خواننگان محترم واگذار می‌کنیم که خود قضاوت کنند و حرف حق را برگزینند، آیا اگر آیه‌ای با این صراحت در مورد «ابوبکر» در قرآن می‌بود، اهل سنت به راحتی از آن می‌گذشت و به آن استدلال نمی‌کرد؟ آیا به راحتی آن‌را توجیه کرده و به سادگی از کنار آن می‌گذشتند؟

———————————————————————————–
پی‌نوشت
[۱]. برگرفته از تفسیر نمونه، ج‏۴، ص ۴۲۴.

false
false
false
false

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


true