×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

false
true
true
سیره پیامبر در مسافرت و لباس پوشیدن

قرآن کریم پیامبر اکرم(صلی‌الله‌علیه‌وآله) را به عنوان اسوه و الگویی مناسب و عالی برای بشریت معرفی می‌کند و می‌فرماید: ««لَقَدْ کانَ لَکُمْ فِی رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَهٌ حَسَنَهٌ لِمَنْ کانَ یَرْجُوا اللَّهَ وَ الْیَوْمَ الْآخِرَ وَ ذَکَرَ اللَّهَ کَثِیراً [احزاب/۲۱] براى شما در زندگى رسول خدا سرمشق نیکویى بود، براى آن‌ها که امید به رحمت خدا و روز رستاخیز دارند، و خدا را بسیار یاد مى‏‌کنند». پس کل بشریت باید حضرت را به عنوان الگو و اسوه زندگی خود انتخاب کند.

برای الگوپذیری از حضرت، باید ابتدا رفتار و کردار ایشان را درست بشناسیم تا بتوانیم به آن‌ها عمل کنیم، ما در این‌جا سیره و روش حضرت در امور شخصی و مربوط به مسافرت رفتن، لباس پوسین و خوابیدن را بیان می‌کنیم تا ان شاءالله بتوانیم حضرت را الگوی مناسبی برای زندگی خود انتخاب کنیم:

سیره حضرت در مسافرات:
در کتب روایی نقل شده: پیامبر گرامی اسلام(صلی‌الله‌علیه‌وآله) دوست نداشت بدون رفیق و همسفر مسافرت کند؛ در مسافرت چند چیز را همراه داشت، آیینه، شانه، مسوال، قیچی و نخ و سوزن برای وصله کردن؛ در سرایزی‌ها تسبیح و در سربالایی‌ها تکبیر می‌گفت؛ همیشه ظرف آبی را همراه خود میبرد؛ بسیار خوش رو و خوش سفر بود.
برای رفتن به سفر این دعا را می‌خواند: «اللَّهُمَّ بِکَ انْتَشَرْتُ وَ إِلَیْکَ تَوَجَّهْتُ وَ بِکَ اعْتَصَمْتُ أَنْتَ ثِقَتِی وَ رَجَائِی اللَّهُمَّ اکْفِنِی مَا أَهَمَّنِی وَ مَا لَا أُهَمُّ لَهُ وَ مَا أَنْتَ أَعْلَمُ بِهِ مِنِّی اللَّهُمَّ زَوِّدْنِی التَّقْوَى وَ اغْفِرْ لِی وَ وَجِّهْنِی إِلَى الْخَیْرِ حَیْثُمَا تَوَجَّهْت‏: بار الها با یاری تو سفر می‌روم، و به سوی تو توجه می‌کنم، و به رحمت تو چنگ می‌زنم که تو اطمینان و امید من هستی. بار الها آن‌چه که برایم مهم است و آن‌چه را که من مهم نمی‌دانم و تو نسبت به من داناتری برایم کفایت کن، بار الها تقوای را توشه من گردان و گناهانم را ببخش و هر به کجا که رو کنم، خیر را به من رو نما».

سیره حضرت در لباس پوشیدن:
حضرت رنگ سفید را دوست می‌داشت و می‌فرمود: رنگ سفید را به زندگان خود بپوشانید و با آن مردگان خود را کفن کنید؛ بعضی مواقع رنگ سبز هم می‌پوشید. یک لباس بلندی داشت که تا  ساق پایش را می‌پوشاند و عبایی بر روی آن می‌انداخت و عمامه هم بر سر می‌گذاشت؛ عبای کهنه و وصله‌داری داشت که بیشتر آن‌را می پوشید و می‌فرمود: من بنده هستم و باید لباس بندگان را بپوشم.
لباس را از سمت راست می‌پوشید و از سمت چپ بیرون می‌آورد؛ هر گاه لباس جدیدی می‌پوشید لباس کهنه را به فقیری می‌داد و می‌فرمود: مسلمانی نیست که لباسی بر مسلمان دیگر بپوشاند، مگر این‌که تا زمانی‌که لباس، بر تن مسلمان مسکین است، هدیه دهنده در ضمانت و خیرخواهی الهی خواهد داد، چه بخشنده لباس زنده باشد و چه مرده.
پیراهن را قبل از شلوار می‌پوشید؛ از پوشیدن لباس سیاه اکراه داشت مگر در سه چیز عمامه، کفش و عبا؛ هم‌چنین پوشیدن لباس قرمز را مکروه می‌دانست؛ همیشه انگشتر به دست می‌کرد.

سیره حضرت برای خوابیدن:
حضرت قبل از خواب حتما طهارت می‌گرفت، آیه الکرسی می‌خواند و رو به قبله می‌خوابید؛ هر وقت به رختخواب می‌رفت می‌فرمود: «اللَّهُمَّ بِاسْمِکَ أَحْیَا وَ بِاسْمِکَ أَمُوتُ» و هر وقت بیدار می‌شد می‌فرموید: «الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی أَحْیَانِی بَعْدَ مَا أَمَاتَنِی وَ إِلَیْهِ النُّشُور». هر وقت از خواب بیدار می‌شد سجده می‌کرد و خدا را شکر می‌نمود.

—————————————–
پی‌نوشت:
علامه طباطبایی، سنن النبی، ص ۲۰۰-۱۶۲.

false
false
false
false

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


true