×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

false
true
true
دلیل دوم وهابیت بر نفی شفاعت و نقد آن

در این مطلب گفته شد که وهابیت خبیث تنها فرقه‌ای از جهان اسلام است که توسل و کمک گرفتن از اولیای الهی، یا طلب شفاعت از آنان را شرک به خدا می‌داند و معتقد است کسی که این‌کار را انجام دهد، مشرک است و از دایره اسلام خارج است و باید کشته شود. در آن‌جا دلیل اول وهابیت بر این مدعا را بیان کرده و گفته شد که دلیل آن‌ها باطل است و به هیچ وجه مدعای آنان را اثبات نمی‌کند. در این نوشتار به دلیل دوم آنان می‌پردازیم:

دلیل دوم: دعا از غیر خدا(طلب رحمت و شفاعت از غیر) عبادت است.
وهابیت با استناد به آیه «وَ أَنَّ الْمَساجِدَ لِلَّهِ فَلا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَداً [جن/۱۸] و این‌که مساجد از آن خداست، در این مساجد احدى را با خدا نخوانید» می‌گویند: دعا و طلب حاجت از غیر طبق این آیه نهی شده است و از ما خواسته شده که غیر از خدا را نخوانیم؛ و دلیلی برای این نهی وجود ندارد، مگر این‌که این نهی به خاطر این است که طلب از غیر، عبادت آن شخص محسوب می‌شود و عبادت غیر خدا هم شرک است.

این‌که دعا و طلب حاجت از غیر، عبادت او محسوب می‌شود، به دلیل این آیه از قرآن است: «ادْعُونِی أَسْتَجِبْ لَکُمْ إِنَّ الَّذِینَ یَسْتَکْبِرُونَ عَنْ عِبادَتِی سَیَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ داخِرِین [غافر/۶۰] پروردگار شما گفته است من‌را بخوانید تا(دعاى) شما را اجابت کنم، کسانى‌که از عبادت من تکبر مى‌‏ورزند به زودى با ذلت وارد دوزخ مى‌‏شوند». اگر به آیه نگاه کنیم با لفظ «دعوه» شروع شده و با لفظ «عبادت» به پایان رسیده است؛ این بدین سبب است که این دو کلمه به یک معنا هستند، پس دعوت از غیر، یعنی عبادت غیر. در نتیجه هر کس از غیر خدا حاجتی را طلب کند، یا طلب شفاعت کند، آن شخص را عبادت کرده است و مشرک شده است.[۱]

پاسخ به این استدلال:
اولا: بسیار واضح است که هر طلب و حاجت خواستن از غیر، عبادت او نیست؛ به طور مثال اگر در امور عادی زندگی از دیگران کمک بگیریم، کدام آدم عاقلی می‌گوید که این کار عبادت دیگران است، مثلا اگر بگوییم: علی به من آب بده، یا ماشین من‌را درست کند، یا خانه من را تعمیر کن و… آیا به معنای عبادت آن افراد است؟ در این موارد هم ما از این افراد کمک می‌گیریم، پس عبادت آن‌ها را انجام داده‌ایم؟ آیا آدم عاقل چنین اعتقادای دارد؟

پس منظور از آیه خواندن به نحوی خاص است نه هر گونه خواندن و کمک گرفتنی از دیگران. ابتدای آیه نیز فرموده است: «وَ أَنَّ الْمَساجِدَ لِلَّه» لذا از این دو مطلب می‌توان نتیجه گرفت: آیه بیان می‌کند، آن دعوت و خواندنی حرام و موجب شرک است که همراه با اعتقاد به الوهیت و ربوبیت آن شخص باشد. یعنی اگر کسی، شخص یا چیز دیگری را با این اعتقاد که آن شخص می‌توان در امور دنیا به صورت مستقل تصرف کند، بخواند و از آن طلب رحمت یا شفاعت یا هر گونه کمکی طلب کند، عبادت اوست و شرک به خدا محسوب می‌شود. حال اگر کسی با این اعتقاد که این شخص، عبد صالح خداست و در هیچ امری نمی‌تواند مستقل عمل کند، او را بخواند، آیا این کار شرک به خداست؟

ثانیا: تعبیر آیه این است «فَلا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَداً» یعنی کسانی‌که همراه با خدا و در عرض خدا و مساوی او، شخص دیگری را نخوانید‌، یعنی با این اعتقاد که او مانند خدا مستقلا می‌تواند تاثیر داشته باشد و الوهیت دارد، جمله «مع اللَّه» این را می‌رساند. حال اگر کسی با این اعتقاد که مثلا پیامبر الهی عبد خداست و چون آبرومند درگاه الهی است، او از خدا برای ما طلب رحمت و مغفرت کند، پیامبر را بخواند، این خواندن، در واقع همان خواندن خداست و در عرض خدا نخواهد بود،  لذا «مع الله» نیست، و در واقع همان خواندن خداست.

این‌که قران کریم طلب حاجت از بت‌ها را شرک دانسته، به این خاطر است که مشرکین بت‌ها را موثر در عالم می‌دانستند و یک خدای کوچک می‌پنداشتند در عرض خدای سبحان؛ لذا قرآن کریم می‌فرماید: «وَ الَّذِینَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ لا یَسْتَطِیعُونَ نَصْرَکُمْ وَ لا أَنْفُسَهُمْ یَنْصُرُون [اعراف/۱۹۷] و کسانى را که شما جز او مى‏‌خوانید، نه مى‌‏توانند شما را یاری کنند و نه (حتى) خودشان را یارى دهند».

پس از تعابیر قرآن در آیات دیگر و در همین آیه می‌توان استفاده کرده که منظور از این آیه این است که انسان، شخص یا چیزی مثل بت را موثر و مستقل در تاثیر و در عرض خدا نداند؛ لذا «فلا تدعوا مع الله» به این معناست که آن‌ها را در عرض خداوند متعال و مستقل در تاثیر ندانید.[۲]

لذا این آیه نیز مانند آیه قبل به هیچ وجه دال بر مدعای وهابیت نیست و کاملا بیگانه از مطلب است؛ چرا که مطمئنا مسلمانی که به پیامبراکرم(صلی‌الله‌علیه‌و‌آله) توسل می‌کند و حاجت خود را از او می‌خواهد و از او طلب شفاعت در نزد خدا می‌کند، هرگز پیامبر یا ولی خدا را مستقل در تاثیر نمی‌بیند، بلکه او را عبد و بنده خاص او می‌داند و از او می‌خواهد او از خداوند منان طلب رحمت کند؛ لذا همه چیز به خود خداوند متعال ختم می‌شود.
———————————————————–
پی‌نوشت
[۱] و [۲]. الوهابیه فی المیزان، ص ۲۴۹

false
false
false
false

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


true