×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

false
true
true
چرا امیرالمومنین، معاویه را عزل کرد؟

یکی از اشکالاتی که معمولا افراد روشن‌فکر و جاهل به مقام عصمت اهل بیت(علیهم‌السلام) بر امیرالمومنین(علیه‌السلام) و حکومت او می‌گیرند، این است که می‌گویند: حضرت در ابتدای حکومت خود می‌بایست با معاویه کنار می‌آمد و او را عزل نمی‌کرد، یعنی حضرت می‌بایست ابتدا پایه‌های حکومت خود را تثبیت می‌کرد و چند سالی می‌گذشت و بعد از ثابت شدن حکومت، به سراغ معاویه می‌رفت و او را عزل می‌کرد؛ چنان‌که نظر برخى از سیاست‌مداران زمان خود امام(علیه‌السلام) مانند «مغیره» نیز همین بود.[۱]

در پاسخ به این شبهه توجه به چند نکته لازم است:
نکته اول:
ماندن معاویه به عنوان حاکم شام، شرعا جایز نبود؛ زیرا او فردى فاسق، بى‌‏ایمان و ظالم بود و حکومت چنین شخصى بر مسلمان‌ها جایز نبود. و این مطلب با عصمت امام و سیره و روش ایشان سازگار نبود.

نکته دوم: انقلاب مردم برای کشتن عثمان، به خاطر روش ستم‌گرانه عاملان او بود. با این حساب، هر گونه رفتار مسالمت‌‏آمیز با معاویه(به عنوان یکی از مهم‌ترین حاکمان ظالم عثمان) و یا ابقاى او در قدرت، به معناى رویارویى با خواسته آن گروهی بود که‏ برای برکناری عثمان قیام کرده بودند.

نکته سوم: معاویه فردى زیرک و باهوش بود و اگر حضرت وى را ابقا مى‌‏کرد، احتمال این‌که او این امر را موقتى بداند، بسیار زیاد بود؛ زیرا او امیرالمومنین(علیه‌السلام) را به خوبى مى‏‌شناخت. از این رو نامه حضرت را بر منبر مى‏‌خواند، آن‌گاه مى‏‌گفت: «مردم! ببینید، على(علیه‌السلام) به من اعتماد دارد و من‌را لایق حکومت مى‏‌داند، اما من هنوز تکلیف شرعى‏‌ام را نمى‏‌دانم که با او موافقت و هم‌کارى کنم یا مدتى صبر کنم تا ببینم او بر طبق موازین شرعى سلوک و رفتار مى‌‏کند یا نه؟» و بدون شک به تهیه مقدمات و آماده کردن نیرو مى‌‏پرداخت تا در شرایط مساعد اعلام مخالفت کند یا از روز اول مى‌‏گفت: من چون على(علیه‌السلام) را خلیفه شرعى مسلمانان نمى‌‏دانم و حاضر نیستم با او هم‌کارى کنم، مگر این‌که مجددا از عموم مسلمانان و از جمله مردم شام بیعت بگیرد.

از این رو، اگر امیرالمومنین(علیه‌السلام) وى را ابقا مى‌‏کرد، نه تنها موافقتش را کسب نمى‏‌کرد، که مخالفت انقلابیون را هم به دنبال داشت.[۱] بنابراین، حضرت چاره‌‏اى جز مواجهه با معاویه و از میان برداشتن فتنه  او نداشت و تصمیم حضرت مبنی بر عزل معاویه بهترین تصمیم در آن شرایط بود. از این رو به همراه یاران خود جهت جنگ با او رهسپار شد.

___________________________________________________
پی‌نوشت
[۱]. امامت پژوهى(بررسى دیدگاههاى امامیه، معتزله واشاعره)، ص ۳۸۳٫

false
false
false
false

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


true